'Αρθρο

23/5/2012, Σαν τότε

Αν γυρίσουμε λίγα χρόνια πίσω, λίγο πριν από τον Πόλεμο, το Χωριό μας ήτο γεμάτο παιδιά. Στο τριτάξιο σχολειό του το 1932 φοιτούσαν εκατόν ογδόντα πέντε παιδιά, και όταν σχολούσε, γιόμιζαν οι δρόμοι του από τις φωνές τους κι από τη δυνατή παρουσία τους. Χαλούσε ο κόσμος όλο ζωή.

Μέσα στΆ άλλα, πέρα απΆ τα μαθήματα τους, έπαιζαν μέχρι ξεθεωμού τα λογής παιγνίδια τους. Και δεν ήτο μόνο αυτό, αλλά ό,τι ήταν απαραίτητο στο παιγνίδι και τα ίδια τους τα παιγνίδια τα σοφίζονταν και τα έφτιαχναν με τα χέρια τους,  ήταν οι κατασκευαστές τους.  Καρότσια,  σβούρες,  νεροκάλαμα,  στεφάνια,  μαγγάνια για τα πουλιά, σφεντόνες,  ξυλοντούφεκα κι ένα σωρό άλλα,  ήταν από κατασκευές τους με τα ίδια τους τα χέρια και με τα πενιχρά μέσα που διέθεταν. Φρούντζες, βροντάρες,  τσελικόξυλα και τσελικόνια,  τόπια από το μαλλί των βοδιών που μαδούσαν για το  «μέσα-φούσκο»,  ματσούκες για το παιγνίδι της  «γΆρούνας»,  κότσια των αρνιών για το παιγνίδι της  «βεζυρίας», σιαμάδες για το  «πεταρδάκι», μπαστούνες πλατανίσιες για το «χωστό» και τόσα άλλα.

ΑπΆ  την άλλη μεριά τα κορίτσια μάζευαν κουκλορούμπια και έφτιαχναν κούκλες χειροποίητες και νυφικά τους και παλτά τους και προικιά τους, έκαναν γάμους με κούκλες γαμπρό και νύφη, έπαιζαν κουτσό και απλό-ένα, πεντόβολα και κρυφτηράκι, φουρνάρΆ-φουρνάρΆ και γκέο-βαγκέο,  μέλισσα-μελισσίτσα, δεν περνάς Κυρά Μαρία, η μικρή Κατίνα κι άλλα κι άλλα πολλά, και τΆ αγόρια έκαναν τις φούσκες των γουρουνιών μπαλόνια, πετούσαν χαρταετούς και αερόστατα και τΆ ανοιξιάτικα και τα καλοκαιρινά απογέματα έπαιζαν σκλαβάκια στο λιβάδι ή μπάλα με το μάλλινο τόπι από το μαλλί των βοδιών και τα εφευρήματα και ο πλούτος τελειωμό δεν είχαν. 

Παντού έσφυζε ζωή ατέλειωτη. Ώσπου η καταναλωτική βιομηχανία,  μάλιστα μετά την εφεύρεση των πλαστικών,  γέμισε την αγορά παιγνίδια λογής-λογής, που είναι να τα χάνει κανείς. Έτσι κόπηκε με το μαχαίρι η παλιά κατασκευή των αυτοσχέδιων παιγνιδιών από τα ίδια τα παιδιά,  που προσαρμόστηκαν αμέσως στο νέο εξελιγμένο παιγνιδόκοσμο της βιομηχανίας. Αλλά κι αυτό κράτησε για πολύ λίγο, γιατί το Χωριό μας έπαψε πια οριστικά να έχει παιδιά, για νΆ αγοράζουν παιγνίδια και να παίζουν, όπως τότε, σα μια φορά κι ένα καιρό.

Χ.-

Περισσότερα 'Αρθρα...

Δημοφιλέστερα 'Αρθρα

23/05/2012 Σαν τότε
Αν γυρίσουμε λίγα χρόνια πίσω, λίγο πριν από τον Πόλεμο, το Χωριό μας ήτο γεμάτο παιδιά. Στο τριτάξιο σχολειό του το 1932 φοιτούσαν εκατόν ογδόντα πέντε παιδιά, και όταν σχολούσε, γιόμιζαν οι δρόμοι του από τις φωνές τους κι από τη δυνατή παρουσία τους. Χαλούσε ο κόσμος όλο ζωή. (Περισσότερα...)
23/05/2012 Πρωτομαγιά
Και πιασμένα χέρι - χέρι,-Αχ! ποιος πίσω θα με φέρει;στο σχολειό μας μαθητούδι στο σχολειό ξεπεταρούδι, μια φορά κι έναν καιρό που είχε κόσμο το χωριό, εκδρομή για να με πάει για να πιάσουμε το Μάη- όλη μέρα τραγουδώντας και τρελλά χοροπηδώντας, ξένοιαστα και με χαρά με παιγνίδια και φτερά. (Περισσότερα...)
23/05/2012 Η ΚΑΤΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Πρέπει να το παραδεχτούμε πλέον, ότι είμαστε τελείως μα τελείως απροστάτευτοι στις βιβλικές καταστροφές που επιχειρούνται σε βάρος του περιβάλλοντος του Χωριού μας. (Περισσότερα...)